Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

ΑΒΡΑΑΜ ΤΖΑΚΟΜΠΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΣΤΗΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ




Ο Αβραάμ Τζακόμπι γεννήθηκε στο χωριό Χαρτούμ κοντά στο Μίντεν της Βεστφαλίας στην Πρωσία στις 6 Μάη 1830 από μια απλή οικογένεια περιορισμένων οικονομικών. Ήταν ένα φιλάσθενο παιδί που πιθανόν υπέφερε από υποσιτισμό και ραχιτισμό. Πατέρας του ήταν ο Eleasar Jacobi που είχε σαν ασχολία το εμπόριο βοοειδών και μητέρα του ήταν η Julie(Abel) Jacobi που εργαζόταν σαν υπάλληλος σε κατάστημα. Η οικογένειά του – όπως και πολλές άλλες εβραϊκές οικογένειες τής τότε γερμανικής κοινωνίας- είχαν αφομοιωθεί πλήρως και είχαν έναν εντελώς κοσμικό τρόπο ζωής.

Είχε ειπωθεί στους γονείς του, να μην χαλάσουν χρήματα για την εκπαίδευσή τού Εϊμπράχαμ, γιατί δεν επρόκειτο να ζήσει πολύ. Η μητέρα του όμως επέμεινε να λάβει την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Τον καιρό της αποφοίτησης τού Τζακόμπι  το πολιτικό κλίμα  ήταν πολύ βαρύ. Βρισκόμαστε στην μεγάλη γερμανική επανάσταση του 1848. Λογοκρισία, διχόνοια μέσα στην κοινωνία, στενή παρακολούθηση των αντιφρονούντων. Οι συλλήψεις είχαν γίνει καθημερινή συνήθεια. Ο Τζακόμπι ανήκε σε μια ομάδα που ακολουθούσε ευλαβικά  τον Rudolf  Virchow.

Ο Φίρχωφ ο περίφημος κυτταρολόγος, έλεγε ότι η Ιατρική είναι μια κοινωνική επιστήμη και η Πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιατρική σε μεγαλύτερη κλίμακα.  Οι γιατροί υποστήριζε ότι είναι οι φυσικοί πληρεξούσιοι των φτωχών!  Οι γιατροί οδηγούν τις κοινωνικές αλλαγές.

Το μότο του ήταν: Medical practice – social reform.

Ο Φίρχωφ μίλαγε εκείνη την εποχή για το δικαίωμα κάθε πολίτη για υγιή ύπαρξη και γοήτευε το ιατρικό και όχι μόνον ακροατήριό του.

Ο μεγάλος κυτταρολόγος πίστευε ότι τα κύτταρα είναι ισότιμα εξαρτήματα σε ένα ελεύθερο σώμα, όπως ισότιμοι πρέπει να είναι οι άνθρωποι σε ένα δημοκρατικό κράτος. Η απουσία Δημοκρατίας και οι φτωχές συνθήκες ζωής  έλεγε ότι δημιουργούν άρρωστους πληθυσμούς. Καταλαβαίνει ο καθένας πόσο σοβαρός ήταν ο σπόρος του Φίρχωφ στο πνευματικό χωράφι του Τζακόμπι.
Το 1851 πήρε το MD από το πανεπιστήμιο της Βόννης. Φτάνοντας  στο Βερολίνο συνελήφθη με την κατηγορία της προδοσίας και με άλλους 11 συντρόφους του, δικάστηκε στην περίφημη δίκη της Κολωνίας. Μετά από δύο χρόνια φυλακής απέδρασε και διέφυγε στην Αγγλία.
 Στην Αγγλία φιλοξενήθηκε στο Λονδίνο από τον Καρλ Μάρξ για μια εβδομάδα όπου η έρευνα αγοράς δεν απέδωσε, οπότε και έφυγε για το Μάντσεστερ τόπο διαμονής του Ένγκελς. Εκεί έφτασε  με το τραίνο στις 4 τα ξημερώματα, γεγονός που θεώρησε ο Ένγκελς μεγάλη απρέπεια , αποδίδοντας του μάλιστα βαρύτατους χαρακτηρισμούς στον στενό περίγυρό του και δεν τον βοήθησε καθόλου οπότε και αναγκάστηκε να φύγει για τις Η.Π.Α. με την προτροπή του καρδιακού φίλου του Carl Schurz, μια φιλία που κράτησε ολόκληρη τη ζωή τους.
Το 1871 συναντήθηκαν ο 41χρονος Αβραάμ και η 39χρονη γιατρίνα Μαίρη Πούτναμ (Mary Putnam). Ανέπτυξαν μια ασυνήθιστη ερωτοτροπία στα πλαίσια της ιατρικής συνεργασίας τους. Όταν  δεν βρίσκονταν, τότε αλληλογραφούσαν καθημερινά στα γερμανικά.
Το 1873 ενώθηκαν με πολιτικό γάμο στο Δημαρχείο της Νέας Υόρκης. Τον μήνα του μέλιτος τον πέρασαν στην λίμνη Τζώρτζ (George) .Η λίμνη αυτή που θεωρείται η βασίλισσα των αμερικάνικων λιμνών, βρίσκεται βορειοανατολικά της Πολιτείας της Νέας Υόρκης σε έναν οδικό άξονα που ξεκινάει από την πόλη της Νέας Υόρκης  και φτάνει στο Μόντρεαλ.
 Στις πρώτες μέρες της κοινής ζωής τους, ασχολήθηκαν με την διατροφική αξία του μητρικού θηλασμού και την υγιεινή του βρέφους.
Ο γάμος τους στην ουσία ήταν μια ιδεολογική και πολιτική ένωση δύο ανθρώπων που είχαν την αντίληψη ότι η ιατρική έχει την δύναμη να προάγει και να δημιουργεί μεγαλύτερη κοινωνική ισότητα.
Η μεγάλη θητεία του Τζακόμπι στο πανεπιστήμιο Κολούμπια από το 1870 μέχρι το 1902, είναι η πλέον παραγωγική περίοδός του.
Γίνεται ο υπέρμαχος του βρασίματος του γάλατος. Η φράση « Boil the milk until it bubbles » δηλαδή ‘’βράσε το γάλα μέχρι να φουσκώσει’’ αποτέλεσε την προμετωπίδα της εκστρατείας του. Επί των ημερών και μετά από επίμονες και επίπονες προσπάθειες ιδρύθηκαν ξεχωριστά παιδιατρικά τμήματα στα μεγάλα νοσοκομεία της εποχής.
Το 1912 σε ηλικία 82 χρόνων εξελέγη πρόεδρος της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρίας.
Στο μέρος που πέρασε το γαμήλιο ταξίδι του- το Lake George- πέρασε 50 καλοκαίρια σε ένα αγροτόσπιτο που είχε φτιάξει. Αυτό κάηκε το καλοκαίρι του 1918 και ο ίδιος κινδύνεψε να καεί όντας μέσα και κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να σωθεί. Η ιστορία αυτή του στοίχισε ψυχολογικά  πολύ. Πέθανε το επόμενο καλοκαίρι, στις 10 Ιουλίου 1919.  
Βιβλιογραφία:  - Mary Putnam Jacobi and the politics of medicine in nineteenth century America Carla Bittel    - Abraham Jacobi MD father of American Pediatrics and Advocate for Children’s Health  B.Lee Ligon Borden PhD

Γρηγόρης Μαρκέτος
Παιδίατρος Διευθυντής ΕΣΥ
Πάτρα
Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ στις 27 Οκτώβρη 2018

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ της Σίας Αναγνωστοπούλου*

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη σημαίνει την παταγώδη ήττα της μνήμης μας.

Στις 28 Οκτώβρη  γιορτάζουμε την ανάκληση αυτής της μνήμης ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

*Βουλεύτρια Αχαΐας καθηγήτρια Παντείου

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

ΗΛΙΚΙΑΚΟ ΟΡΙΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟ

ΦΕΚ 4698 Β
Αθήνα 17-10-2018
Αρ. Πρωτ. Γ5α/Γ.Π.οικ.79678
ΘΕΜΑ: Ηλικιακό όριο παρακολούθησης παιδιών και εφήβων από ιατρούς ειδικότητας Παιδιατρικής


- Στα Παιδιατρικά Νοσοκομεία, στα Παιδιατρικά Τμήματα/Παιδιατρικές Κλινικές, στα εξωτερικά ιατρεία φορέων ΕΣΥ και στα ιδιωτικά ιατρεία να εξετάζονται παιδιά ηλικίας έως 16 ετών και κατ' εξαίρεση να εξετάζονται έφηβοι έως 18 ετών για ασθένειες χρονίων νοσημάτων που παρακολουθούνται απο ειδικές μονάδες.

Ο ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΥΓΕΙΑΣ
ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

ΔΟΓΜΑ ΠΟΛΑΚΗ ΔΟΓΜΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

Βρισκόμαστε στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ του κυβερνώντος κόμματος της Αριστεράς και μάλιστα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και είναι 14 Οκτώβρη 2018. 
Στην τοποθέτησή του ο σ.Πολάκης - απηχώντας ένα μεγάλο κομμάτι του Λαού - αναφέρεται στην αναγκαιότητα επίσπευσης όσων δικαστικών υποθέσεων εκκρεμούν και σχετίζονται με την διασπάθιση Δημόσιου χρήματος επί προηγούμενων  κυβερνήσεων.
Συγκεκριμένα θεωρεί ότι όποιοι χρήζουν φυλακής θα πρέπει να πάνε φυλακή γιατί μόνο έτσι θα παγιωθεί  το αίσθημα εμπιστοσύνης του Ελληνικού Λαού προς την εκάστοτε Εξουσία και μόνο έτσι θα μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικήσει την Εξουσία αυτή, τους επόμενους μήνες. 
Αλλιώς θα πρόσθετα εγώ, ο Λαός θα πει ότι όλοι είναι ίδιοι και το γνωστό που ακούμε στο δρόμο: κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Το αυτονόητο λοιπόν που εξέφρασε ο έρμος ο υπουργός που όλη μέρα είναι με τα χέρια μέσα στην κόπρο που βρήκανε στον χώρο της Δημόσιας Υγείας, ...τάραξε... τους καθώς πρέπει σε ΟΛΟΥΣ τους χώρους δυστυχώς.
Εγώ δεν θα εκφραζόμουνα έτσι είπε ο ένας, είναι μπρουτάλ είπε ο άλλος, ενώ το νεοφιλελέ στρατόπεδο αλίχταγε χωρίς λουριά.

Αυτή λοιπόν η τοποθέτηση του Υπουργού χαρακτηρίστηκε ευφυώς οφείλω να πω, ως ΔΟΓΜΑ ΠΟΛΑΚΗ.

Η ονοματοδοσία έγινε από τον άλλοτε κραταιό υπερυπουργό Οικονομίας επί σοσιαλιστικών κυβερνήσεων Σημίτη, του λεγόμενου εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ ντε!!! , για να φρεσκάρω τη μνήμη κάποιων που σήμερα έχουν κρυφτεί στα λαγούμια τους, την ώρα που ο υπερυπουργός σιδηροδέσμιος οδηγείτο στις φυλακές Κορυδαλλού!
Η Ελλάδα ζει ακόμα υπό το Δόγμα Φρίντμαν ή Δόγμα Σοκ στο οποίο την έβαλε άκριτα η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου προκειμένου να σωθεί από την χρεοκοπία που την οδήγησαν οι ίδιοι και οι δεξιές κυβερνήσεις. 
Το ΔΟΓΜΑ ΠΟΛΑΚΗ δηλαδή η λαϊκή βούληση κάθαρσης της Δημόσιας ζωής και αποδόμησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, έρχεται να ξεπλύνει κι ένα άλλο Δόγμα!



Στις 12 Μάρτη του 1947 ο Πρόεδρος των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής Τρούμαν , εκφωνεί στο Κογκρέσο το περίφημο Δόγμα Τρούμαν που μας έδεσε χειροπόδαρα στο άρμα της αμερικάνικης υπερδύναμης.
 Με λίγα λόγια έστειλε πακτωλό χρημάτων στην Ελλάδα για να μας σώσει από τον υποτιθέμενο ... κομμουνιστικό κίνδυνο.
 Τα χρήματα βέβαια κατά το μεγαλύτερο μέρος τους , φαγώθηκαν από την άρχουσα βλαχοαστική τάξη όπως είπε ο υπεύθυνος τότε της αμερικάνικης οικονομικής αποστολής των ΗΠΑ στη χώρα μας Πωλ Πόρτερ. 
Αυτό λοιπόν το ραγιάδικο δόγμα μαζί με το Δόγμα Φρίντμαν, ήρθε η ώρα να μπούν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και να εδραιωθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ το νέο δόγμα κάθαρσης του Δημόσιου Βίου της Χώρας μας!

ΕΜΠΡΟΣ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Γρηγόρης Μαρκέτος παιδίατρος
Μπάμπης Πανοτόπουλος τεχνολόγος μηχανολόγος μηχανικός

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2018

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ ή ΚΑΠΕΤΑΝ ΝΙΚΗΤΑΣ

1916 γεννιέται ο Νίκος στην Μικρά Ασία , γιός του Αριστείδη και της Μαρίας.
Το 1922 με την καταστροφή η οικογένεια Πολυκράτη ήρθε στη Πάτρα στα προσφυγικά. Υπηρέτησε στον στρατό με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού στο 12ο Σύνταγμα Πεζικού. Με τον βαθμό αυτό πολέμησε κατά την γερμανική κατοχή στις τάξεις του ΕΛΑΣ με το προσωνύμιο καπετάν Νικήτας.
Αργότερα, το 1946 συγκεκριμένα, αναγκάστηκε να καταφύγει στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας λόγω των διώξεων του μετεμφυλιακού δοσιλογικού κράτους.
 Το Μπούλκες ήταν ένα χωριό βόρεια του Βελιγραδίου κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία και οι αρχές της χώρας το έθεσαν στη διάθεση των καταδιωκόμενων Ελλήνων μετά την Συμφωνία της Βάρκιζας.
Ο Πολυκράτης υπήρξε ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού Πατρών.
Το 1948 επιστρέφει στην Ελλάδα στην Πελοπόννησο και συμμετέχει ενεργά στις μάχες του Εμφυλίου και μάλιστα στη Μάχη της Χαλανδρίτσας στις 5 Ιουλίου, που εξελίχθηκε όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο ιστορικός Βασίλης Λάζαρης σε σφαγή του εκεί σώματος χωροφυλάκων.
Τον Δεκέμβρη του 1948, αρχίζει η επιχείρηση ''εκκαθάρισης'' της Πελοποννήσου και στις 12 Μάρτη 1949 στο χωριό Ρουπακιά Αχαΐας εκτελείται ο Πολυκράτης μαζί με τον Κώστα Βουρδέρη ή Καρατζά μετά από προδοσία εκείνων που υποτίθεται τους έκρυβαν.
Τα κομμένα κεφάλια τους εκτέθηκαν σε κεντρικό σημείο της Χαλανδρίτσας.
Στην πλατεία Ελευθερίας στα Προσφυγικά Πάτρας υπάρχει άγαλμά του που τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 25 Σεπτέμβρη  2005, έργο του Στάθη Λεοντή. 
Το 2017 η Πολιτεία έδωσε το όνομά του στη σήραγγα της Ακράτας στην Ολυμπία Οδό.

φωτογραφίες δικές μου


Πηγές:
- Αριστερά Πολιτική και Ποδόσφαιρο του Θανάση Κάππου
- Πολιτική Ιστορία της Πάτρας 4ος τόμος του Βασ.Λάζαρη

Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

Η ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΚΟΤΖΙΑ του Νεκτάριου Μπουγδάνη*



Πολύς λόγος από εχθές για την παραίτηση του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά.
 Η πολιτική του κόντρα με τον Πάνο Καμμένο για το θέμα της Συμφωνίας των Πρεσπών, τους κατέστησαν δυο ξένους στην ίδια πόλη, όπως αποδείχθηκε.
 Έπρεπε να παραιτηθεί; 
Είναι ένας εξαίρετος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, με γνώσεις που υπερβαίνουν τον μέσο όρο των καθηγητών του κλάδου. Στην Βουλή αλλά και στην τηλεόραση, κάθε φορά που μιλούσε έδινε μαθήματα σε εχθρούς και φίλους.
Όμως η πολιτική είναι ένα άλλο γήπεδο από το πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Δεν είναι ασυνήθιστο δύο Υπουργοί να διαφωνούν μεταξύ τους και μάλιστα σοβαρά. Ή δύο κόμματα (ή 3) που συγκυβερνούν να έχουν διαφωνία σε ένα ζήτημα. Συμβαίνει παντού, όπου υπάρχει αντιπροσωπευτική Δημοκρατία.
 Όχι μόνο είναι περίεργο ή κακό για τη χώρα, το αντίθετο: Συμβάλλει στην ανάπτυξη της Δημοκρατίας, στην εμπέδωση των κανόνων συνεννόησης του πολιτικού προσωπικού για το καλό της χώρας.

Αν υπάρχουν προσωπικοί λόγοι στην κίνηση του Ν. Κοτζιά δεν το γνωρίζω.
 Όμως αυτό που ξέρω είναι ότι οι μεγάλοι πολιτικοί άντρες/γυναίκες δεν κρίνονται μόνο από τις γνώσεις, την πολιτική τους επάρκεια, το έργο τους, τη τιμιότητα και την ακεραιότητά τους, αλλά και από πολλές άλλες λεπτομέρειες, που σε συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο καθίστανται σημαντικές. 
Μία από αυτές τις λεπτομέρειες είναι η υπομονή. Η γραμμή του υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών την οποία δούλεψε, πέρασε 200%. Ο Τσίπρας δηλώνει έτοιμος να επιτύχει τη συνεννόηση με τους γείτονες, χωρίς να φοβάται κανένα πολιτικό κόστος, από τη στιγμή που πιστεύει ότι είναι προς το συμφέρον της χώρας.
Επιπλέον, όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα πλαίσιο μάχης της Κυβέρνησης για το τελευταίο έτος της 4ετίας. 
« Σημαντικότερο ίσως εκ των οποίων η μάχη για τις αυξήσεις στους μισθούς με τον ΣΕΒ και γενικότερα η προστασία της εργασίας, με τη ταυτόχρονη περαιτέρω μείωση της ανεργίας.»
- Συγγνώμη, αλλά πάνω από όλα το συμφέρον της κοινωνίας, ειδικά των στρωμάτων εκείνων που δεσμευτήκαμε να κάνουμε τη ζωή τους κάτι τις καλύτερη. Και το σημαντικό τώρα δεν είναι οι προσωπικές στρατηγικές ή οι προσωπικές πικρίες, αλλά το να περάσουν από τη Βουλή, όλα εκείνα τα θετικά και φιλολαϊκά μέτρα που είπε ο Τσίπρας στη ΔΕΘ, σηματοδοτώντας τους στόχους μας για το επόμενο έτος αλλά και για την επόμενη 4ετία που θα διεκδικήσουμε.
Όμως, τελικά, δεν παύει να είναι μια απολύτως σεβαστή προσωπική επιλογή η παραίτηση του ΥΠΕΞ και σωστά ο Πρωθυπουργός εξήρε το έργο του και τη συμβολή του τα τελευταία 3,5 χρόνια.
Από εκεί και πέρα:
Ο πρωθυπουργός αναλαμβάνει το Υπουργείο Εξωτερικών γιατί:
1. είναι ο Πρωθυπουργός που εμπνεύστηκε και χειρίστηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών για ένα πρόβλημα που ταλανίζει τη χώρα 25 χρόνια και ταυτόχρονα αποτελεί ιδεολογική και πολιτική επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ.
2. δεν αφήνει σε κανένα - και μέλος της κυβέρνησης - το περιθώριο να αμφισβητεί την εξωτερική πολιτική της χώρας.
3. δείχνει την τιμή στο πρόσωπο του Νίκου Κοτζιά γιατί δεν τον αντικατέστησε.

- Οι απόψεις του άρθρου είναι προσωπικές και όχι του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων που συντονίζει.

* Ο  Νεκτάριος Μπουγδάνης είναι πολιτικός επιστήμονας , συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΥΡΙΖΑ του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου*

Λόγω γνωστών ζητημάτων, ιδεολογικού χαρακτήρα, τα οποία τέθηκαν τελευταία, θέλω να πω κάτι που ξέρω ότι βρίσκεται στο μυαλό και άλλων συντρόφων.
 Θα το πω υπεραπλουστευμένα: 
Κάποιοι, κάποια στιγμή, είδαμε έξω από έναν χώρο μιαν επιγραφή, η οποία έλεγε Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
 “A, τι καλά!”, είπαμε και μπήκαμε.
 Ρωτήσαμε τους ανθρώπους που βρίσκονταν εντός, αν αυτό που έλεγε η επιγραφή ήταν αληθές και μας απάντησαν πως ήταν.
 “Τέλεια!”, είπαμε, διότι αγαπάμε τον ριζοσπαστισμό (η προσπάθεια ρήξης με το παρελθόν και το κατεστημένο και η προώθηση ριζικών αλλαγών στην κοινωνία, την πολιτική κ.α. με αποφασιστικές μεθόδους) και την Αριστερά: τον Σοσιαλισμό και το ιδεολογικό - αξιακό της υπόβαθρο. “Μοιάζει ό,τι πρέπει για την αφύπνιση των ταξικών συνειδήσεων, την οποία προσδοκούμε να πετύχουμε, θεωρώντας την κλειδί στην προσπάθεια για τον κοινωνικό μετασχηματισμό”. 
Από τότε ως σήμερα ζήσαμε πολλές φουρτούνες, ωστόσο, προσωπικά, όποτε υψώνω το βλέμμα μου και ξαναβλέπω εκείνη την επιγραφή, δεν νιώθω ότι οι λέξεις της είναι παραπλανητικές ή ψεύτικες. Κι όσο τις νιώθω αληθινές, θ’ αγωνίζομαι για να δώσω ουσία στο νόημά τους.
 Να διευκρινίσουμε, λοιπόν, κάτι: 
Κάποιοι που λειτουργούμε με το παραπάνω σκεπτικό και συναίσθημα, ούτε ξεχωρίζουμε τους συντρόφους που αποδίδουν μεγαλύτερη βαρύτητα σε κάποια άλλα πράγματα, ούτε νιώθουμε καλύτεροι από κανέναν τους. Απλούστατα, ο καθένας μας έχει τα δικά του “εργαλεία”, που τον στυλώνουν και του δίνουν την απαιτούμενη ορμή.
 Αυτό, άλλωστε, είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.:
 Ένας συνασπισμός δυνάμεων, όπου υπάρχει ο σεβασμός στην διαφορετική άποψη και μια πρωτόγνωρη πολιτική ζύμωση.
                   Της Ριζοσπαστικής Αριστεράς
 Και το τελευταίο, όσο υπάρχει καρφωμένο σ’ εκείνη την επιγραφή, θα μας υπενθυμίζει ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι προορισμοί, στους οποίους προσδοκούσαμε να φθάσουμε, όταν ανεβήκαμε στο καράβι. Δεν θέλω να πιστεύω ότι, όσοι μιλάμε καθημερινά γι’ αυτούς τους προορισμούς, θεωρούμαστε διχαστικοί ή τύποι που πλασάρουν μιαν ελιτίστικη νοοτροπία. 
Ούτε πιο άξιοι νιώθουμε, ούτε αριστερόμετρα χρησιμοποιούμε. 
Το καραβάνι το θέλουμε όσο μεγαλύτερο γίνεται, μα και κι εκείνη την επιγραφή ως έχει, με ό,τι υπονοεί το τελευταίο.
- ΥΓ: Άλλοι (π.χ. ΠΑ.ΣΟ.Κ.) άλλαξαν την επιγραφή τους, ίσως, σ’ έναν βαθμό, κι επειδή ηθικά δεν “νομιμοποιούνται” να πρεσβεύουν τις λέξεις “Σοσιαλιστικό Κίνημα”. Όχι επειδή οι ίδιοι απέκτησαν ευθιξία, ώστε να το δουν έτσι, αλλά επειδή όλος ο κόσμος το βλέπει έτσι. Δηλαδή, δεν είναι μόνον ότι προσπαθούν ν' αποτινάξουν από πάνω τους το αμαρτωλό παρελθόν τους, κι άλλαξαν όνομα για να παρουσιασθούν ως κάτι νέο, αλλά και ότι οι λέξεις “Σοσιαλιστικό Κίνημα”, στ’ όνομά τους, φάνταζαν πια ως κοροϊδία. Αυτά τα ολίγα.

*Ο Π.Ζαφειρόπουλος είναι δημοσιογράφος στην Αθήνα.