Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

Ο ΠΟΛΑΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

Και ξαφνικά η πάλαι ποτέ ναυαρχίδα της συντήρησης, η εφημερίδα ''Καθημερινή'' αφιερώνει άρθρο για τον λεγόμενο Πολακισμό.
Πάμε λοιπόν εμείς τα... ταπεινά τσόκαρα να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τις αμπελοφιλοσοφίες της εφημερίδας αυτής, που δεν είναι μόνο εφημερίδα, αλλά είναι και ραδιοφωνικός σταθμός που εκπέμπει καθημερινά και μάλιστα δίνει βήμα στον γνωστό αντιπρόεδρα της δεξιάς παράταξης κάθε πρωί 8 με 9 και που δεν είναι μόνο ραδιοφωνικός σταθμός αλλά είναι και τηλεοπτικός σταθμός με κεντρική παρουσιάστρια ειδήσεων την σύζυγο του ανηψιού του αρχηγού της συντηρητικής παράταξης. Ελπίζω να μην ζαλιστήκατε με την ανωτέρω περιγραφή.
Η γραφίδα λοιπόν της εφημερίδας αυτής ταράχτηκε σήμερα 9/12/2018 γιατί ο αν. υπουργός Υγείας Παύλος Πολάκης είναι...απύλωτος. Δεν πρέπει γράφει,  να του δίνουμε σημασία γιατί έχει στομώσει πλέον όπως στομώνει ένα πολυχρησιμοποιημένο αλυσοπρίονο.
Κατ΄αρχήν να σας ενημερώσω ότι η λέξη απύλωτος προέρχεται από το στερητικό ''α'' και την πύλη την πόρτα δηλαδή. Απύλωτος λοιπόν είναι αυτός που βγάζει από το στόμα του συνεχώς κακολογίες.
Πραγματικά ο έρμος ο Πολάκης βγάζει...κακολογίες όταν διαμαρτύρεται για μήνες γιατί η μερίδα οι φακές χρωνόταν σαν αστακομακαρονάδα.
 Τι να γίνει βρε αξιοπρεπή κονδυλοφόρε της Καθημερινής; 
Δεν μπορεί να το χωνέψει αυτό, ο Πολάκης και όλοι οι πολάκηδες της χώρας αυτής. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως το κρέας γίνεται ψάρι.
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως γράφει κάποιος, πανάκριβες εξετάσεις και αυτές εκτελούνται στο εργαστήριο της γυναίκας του!!!
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως γίνεται κάποιος βουλευτής για μια μέρα προκειμένου να διοριστεί στο ΕΣΥ!!!
Δεν τα καταλαβαίνουμε ετούτα τα αίσχη γκέκε;


Τέλος για να μην μακρυγορώ άλλο θα σημειώσω ότι ο Π.Πολάκης πράγματι όταν μιλάει αναγκάζεται να εμέσει δηλαδή να ξερνάει με αυτά που γίνονταν και γίνονται στον πολύπαθο χώρο της Υγείας, είναι όμως εμετός ελπίδας για κάτι καλύτερο,είναι ανακουφιστικός εμετός.
-  Ο ίδιος ο Χριστός στην Αποκάλυψη του Ιωάννου γράφει ότι ΔΕΝ θέλει τους χλιαρούς, αλλά προτιμάει ή τους ψυχρούς ή τους ζεστούς. «οἶδά σου τὰ ἔργα… ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου»
(Ἀποκ. Γ´ 15-16) 
Έτσι και μεις προτιμάμε τον πολακισμό γιατί με αυτόν νοιώθουμε καλά. Δεν μας πάει βρε παιδί μου το ''σας'' και το ''σεις''.
Γρ.Μ.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Η φασιστοποίηση της κοινωνίας έχει κάνει σοβαρά βήματα.
Απέναντι σε αυτή την κατρακύλα  στεκόμαστε πολλοί και πολλές. Τα κρούσματα δυστυχώς είναι σχεδόν καθημερινά. 
Δεν αρκεί να γράφουμε στο διαδίκτυο αλλά πρέπει να αντιδράμε βίαια σε κάθε σχόλιο που ακούμε έστω και τυχαία στο δρόμο ή στα ΜΜΜ.
Η διαχωριστική γραμμή έχει πλέον χαραχτεί και είναι κατακόκκινη, δεν είναι όμως μπογιά, αλλά είναι ΑΙΜΑ !!!
Από την μια μεριά είναι τα φίδια που πιστεύουν σε τρία πράγματα:
1. Ο Γρηγορόπουλος ήταν πλουσιόπαιδο , πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο, είχε χωρισμένους γονείς 
2. Ο Ζακ ήταν ομοφυλόφιλος πρεζάκιας
3. Η Ελένη - και κάθε Ελένη - τα ήθελε γιατί κυκλοφορούσε αργά , ντυνόταν προκλητικά και λοιπές φασιστοδικαιολογίες.
Όταν ακούμε παρόμοια σχόλια τους φτύνουμε κατά πρόσωπο.
 Η μάχη θα δοθεί με αυτούς τους τρεις άξονες και μόνο.
Χέστηκα αν θα πάρω 100 ή 200 ευρώ παραπάνω ή παρακάτω.
Αυτό που ΔΕΝ ΘΕΛΩ είναι να γίνουμε μια φασιστική κοινωνία και θα παλέψουμε σκληρά τους επόμενους δέκα μήνες!
Καλούς Αγώνες σύντροφοι συντρόφισσες



Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Η ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΝ ΑΛΗΤΩΝ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑΣ 18

Γωνία Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας , πίσω από το Αρχαιολογικό Μουσείο και διαγώνια πίσω από το Πολυτεχνείο.
Μια πολυκατοικία στέκεται μεγαλόπρεπη - λόγω του όγκου της - στη γωνία αυτή.
Η άγνοια ή η έντεχνη προπαγάνδα του φασισμού στη χώρα μας, την έχει αφήσει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Εδώ και συγκεκριμένα στη ταράτσα της και συγκεκριμένα στο πλυσταριό της, προσπαθούσαν οι βασανιστές της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967, να ''ξεπλύνουν'' τα δημοκρατικά φρονήματα των Ελλήνων πολιτών.
Ο Περικλής Κοροβέσης, ο Κεφαλονίτης ήρωας, διηγείται στο βιβλίο του ''ΑΝΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ'' με τραγικό τρόπο τα βασανιστήρια που υπέστη από τα ανθρωπόμορφα τέρατα της χούντας των συνταγματαρχών.
Πολλοί τα ξέχασαν ή δεν θέλουν να τα θυμούνται. Άλλοι συχώρεσαν τους βασανιστές τους και άλλοι ξορκίζοντας το κακό , κάθισαν και μίλησαν και ήπιαν μαζί τους.
Άλλοι όμως δεν ξεχνάνε και όσο κι αν προσπάθησαν , ήρθε ο καιρός μετά από δεκαετίες σαν πελώριο κύμα να ξεχυθεί η οργή για τους φασίστες εκείνους και για τους σημερινούς φασίστες φανερούς και κρυφούς, επίγονους της κληρονομιάς εκείνων.
- Στις 14 Δεκέμβρη 1976 εκτελείται ο Ευάγγελος Μάλλιος ένας εκ των μεγαλύτερων βασανιστών της Δικτατορίας. Στις 31 Γενάρη 1979 εκτελείται ο Πέτρος Μπάμπαλης ένας ακόμα αρχιβασανιστής. 
Και οι δύο είχαν μεγάλη δράση σε αυτή την αιματοβαμμένη ταράτσα. 
Το κτίριο αυτό εσπευσμένα έγινε πολυκατοικία στην αναμπουμπούλα της πτώσης της δικτατορίας και έτσι πήρε μαζί του πολλά μυστικά και στην θέση του ορθώθηκε η σημερινή πολυκατοικία. 
Η μεγάλη ειρωνία της ιστορίας είναι ότι ο πρώτος ιδιοκτήτης του, είναι ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος κατοχικός πρωθυπουργός συνεργάτης των Γερμανών κατά την διάρκεια της Κατοχής. 
Αργότερα νοικιάστηκε σαν ξενοδοχείο με το όνομα White House (Λευκός Οίκος). Εμένα το όνομα αυτό παραπέμπει τον νου μου στα λευκά κελιά των αγωνιστών στην Δυτική Γερμανία. 
Τέλος το πήρε και η Ασφάλεια που το κράτησε έως το 1971 βασανίζοντας πολίτες αριστερούς και δημοκρατικούς και αφήνοντας τους, ανάπηρους σωματικά και ψυχικά...

Το κτίριο πίσω δεξιά, φωτογραφημένο από μένα 24/11/2018
45 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου


Εδώ βέβαια παίχτηκε το παιχνιδάκι της άγνοιας και παραποίησης της ιστορίας και δήθεν το μπέρδεψαν με το διπλανό κτίριο ιδιοκτησίας και αυτό του Λογοθετόπουλου. Πέρασα ατέλειωτες ώρες κοιτώντας το, διαβάζοντας, μαθαίνοντας, ενθυμούμενος...
Το κολαστήριο το 1966 πίσω από το Μουσείο στον πεζόδρομο
της Τοσίτσα με την προτομή της Λέλας Καραγιάννη



Πληροφορίες βρήκα από την Μίνα Ψυχογιού artic.gr και από τον συμπατριώτη Περικλή Κοροβέση

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΕΡΕΣ ΑΓΕΛΑΔΕΣ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ της Μαρίας Γεωργιτσοπούλου

Με αφορμή το πέσιμο* στον Μανιό που πήγε στο Πολυτεχνείο σκέφτομαι τα εξής:
Ένας άνθρωπος που έχει φυλακιστεί και υποστεί βασανιστήρια στη χούντα, κάποιος που οι γονείς του βασανίστηκαν ή συμμετείχαν στα γεγονότα κ.λπ. έχουν κάθε δικαίωμα να τιμήσουν όπως νομίζουν την επέτειο, ακόμη κι αν ιδεολογικά έχουν μεταστραφεί.
Το όριο εγώ το βάζω σε αυτούς  που γίνονται φασίστες. Γι' αυτό και οργίστηκα με τον Μίκη που ξέπλυνε τους βασανιστές του, που κατά τα άλλα, παρά τον ανεμόμυλο στο μυαλό του, τον έβλεπα σαν τον παππού όλων μας, ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του προηγούμενου αιώνα.
Δεν είναι ιερές αγελάδες οι αγωνιστές και οι βασανισθέντες, η πολιτική κριτική πρέπει να τους γίνεται ανελέητα καθημερινά, ομως δεν μπορεί να τους απαγορευτεί το δικαίωμα να τιμήσουν ένα κομμάτι της ιστορίας τους. Μου φαίνεται απάνθρωπο.
Και εξηγούμαι:
Το καλοκαίρι του 2015 μετά το δημοψήφισμα γνώρισα μια αντάρτισσα, κοντά στον Ζαχαριάδη είχε κάνει μεταξύ άλλων, με εξορίες κ.λπ. Μου είπε ότι στο δημοψήφισμα ψήφισε ναι,  γιατί δεν έπρεπε να διακινδυνεύσει η χώρα να βγει από το ευρώ και να περάσει μια μεγάλη περιπέτεια για την οποία δεν ήταν έτοιμη. Σημειώνω ότι δεν είναι πλούσια η βολεμενη.
Τα ίδια περίπου άκουσα να λέει η Άλκη Ζεη, που είχε γνωρίσει επίσης εξορίες.
Με όσους ψήφισαν ναι,  δεν με ενώνει σχεδόν τίποτα. Για τους συγκεκριμένους ανθρωπους όμως που έχουν ζήσει στερήσεις, βασανιστήρια, φυλακή και εξορία για τις ιδέες και τη δράση τους, μπήκα σε σκέψεις.
Ποιες είναι οι διαδρομές της συνείδησης που οδηγούν έναν κομμουνιστή (πρώην ή νυν), έναν αγωνιστή, να κάνει μια επιλογή συμβιβασμού;
Είναι μόνο η αλλαγή της προσωπικής κατάστασης, η οικονομική ασφάλεια που μπορεί να έχει αποκτήσει, η εξουσία που κατέλαβε ή στην οποία προσβλέπει; Είναι τόσο μονοσήμαντη η πορεία διαμόρφωσης της συνείδησης;
- Μπορεί, ειδικά γι' αυτήν την κατηγορία ανθρώπων, να είναι και μια βαθιά ειλικρινής ανάγκη να μην ξαναζήσουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους μια φρίκη; Να επιλέγουν δηλαδή πια μια "ειρηνική" πορεία αντί μιας πολεμικής, που την εζησαν, την άντεξαν αλλά δεν την θέλουν πια για κανέναν;
Αυτά σκέφτομαι και γι' αυτό σε τέτοιες περιπτώσεις κρίνω πια ότι είναι πιο έντιμο να παραμένω φειδωλή σε κριτική.


* Σημ.σύνταξης ιστολογίου:
το πέσιμο στον Μανιό, εννοεί η αρθρογράφος νομικός, την απαγόρευση κατάθεσης στεφανιού στις 16/11/2017 στο Πολυτεχνείο από κάποια άτομα στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Μανιό, μαζί με αντιπροσωπεία του κόμματος.

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

Ο ΒΑΡΝΑΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Την Πρωτοχρονιά του 1930 κι ενώ ολόκληρος ο κόσμος είχε βυθιστεί στην Παγκόσμια Οικονομική Ύφεση, δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες εκτενέστατη εγκύκλιος της ιεραρχίας της Ελλάδος «προς τον λαόν», στην οποία καταδικάζονταν οι «μαλλιαροκομμουνιστές» και «το κύμα της ασεβείας και αθεΐας». 
Η εγκύκλιος αυτή ήταν καρπός της τελευταίας ιεράς συνόδου και διανεμήθηκε στις μητροπόλεις με τη σύσταση να γνωστοποιηθεί όσο το δυνατόν ευρύτερα. 
Ο Κώστας Βάρναλης τότε, έγραψε το ποίημα, με τίτλο «Μποναμάς» που δημοσιεύτηκε με τη σατιρική υπογραφή Γερβάσιος ο θεοεμβαίκτης, στο περιοδικό «Πρωτοπόροι», στο τεύχος Φλεβάρη 1931. Το 1959 το συμπεριέλαβε στα «Ποιητικά» του με τον τίτλο «Πρωτοχρονιάτικο» με κάποιες αλλαγές.




  
Μποναμάς
Σαράντα σβέρκοι βοδινοί με λαδωμένες μπούκλες
σκεμπέδες σταβροθόλωτοι και βρώμιες ποδαρούκλες
ξετσίπωτοι ακαμάτηδες, τσιμπούρια και κορέοι
ντυμένοι στα μαλάματα κι επίσημοι κι ωραίοι.

Εξήντα λύκοι με προβιά (γι’ αυτούς βαράν καμπάνες)
φάγανε γουρουνόπουλα, στραγγίσαν νταμιτζάνες!
Κι απέ ρεβάμενοι βαθιά ξαπλώσανε στα τζάκια,
κι αβάσταγες ενιώσανε φαγούρες στα μπατζάκια.

Την προσευκή τους κάνανε τα πράματα ν’ αλλάξουν
να ξεπροβάλουν οι κυράδες του Δεκαημέρου
χωρίς καπίστρι και λουρί, πολλές μαζί… (φυλάξου
τα πισινά του μουλαριού τα μπρος του καλογέρου!)

Κι ο Σατανάς τούς άκουσε που πιο καλά τους ξέρει
κι έστειλε τον καθηγητή της ηθικής ξεφτέρι…

Όξω οι φτωχοί φωνάζανε: «Πεινάμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι και γερόντισσες, παιδάκια και μητέρες.
Κι οι των επίγειων αγαθών σφιχτοί νοικοκυρέοι
ανοίξαν το παράθυρο κι είπανε: «Φταιν οι αθέοι».
ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ Ο… ΘΕΟΕΜΒΑΙΚΤΗΣ
(Διά το γνήσιον Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ)


 Πρωτοχρονιάτικο
 Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.
Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.
Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».
πηγή:artinews.gr

Πύργος Αν.Ρωμυλίας 14/2/1884 - Αθήνα 16/12/1974

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

ΑΒΡΑΑΜ ΤΖΑΚΟΜΠΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΣΤΗΣ ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗΣ




Ο Αβραάμ Τζακόμπι γεννήθηκε στο χωριό Χαρτούμ κοντά στο Μίντεν της Βεστφαλίας στην Πρωσία στις 6 Μάη 1830 από μια απλή οικογένεια περιορισμένων οικονομικών. Ήταν ένα φιλάσθενο παιδί που πιθανόν υπέφερε από υποσιτισμό και ραχιτισμό. Πατέρας του ήταν ο Eleasar Jacobi που είχε σαν ασχολία το εμπόριο βοοειδών και μητέρα του ήταν η Julie(Abel) Jacobi που εργαζόταν σαν υπάλληλος σε κατάστημα. Η οικογένειά του – όπως και πολλές άλλες εβραϊκές οικογένειες τής τότε γερμανικής κοινωνίας- είχαν αφομοιωθεί πλήρως και είχαν έναν εντελώς κοσμικό τρόπο ζωής.

Είχε ειπωθεί στους γονείς του, να μην χαλάσουν χρήματα για την εκπαίδευσή τού Εϊμπράχαμ, γιατί δεν επρόκειτο να ζήσει πολύ. Η μητέρα του όμως επέμεινε να λάβει την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Τον καιρό της αποφοίτησης τού Τζακόμπι  το πολιτικό κλίμα  ήταν πολύ βαρύ. Βρισκόμαστε στην μεγάλη γερμανική επανάσταση του 1848. Λογοκρισία, διχόνοια μέσα στην κοινωνία, στενή παρακολούθηση των αντιφρονούντων. Οι συλλήψεις είχαν γίνει καθημερινή συνήθεια. Ο Τζακόμπι ανήκε σε μια ομάδα που ακολουθούσε ευλαβικά  τον Rudolf  Virchow.

Ο Φίρχωφ ο περίφημος κυτταρολόγος, έλεγε ότι η Ιατρική είναι μια κοινωνική επιστήμη και η Πολιτική δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ιατρική σε μεγαλύτερη κλίμακα.  Οι γιατροί υποστήριζε ότι είναι οι φυσικοί πληρεξούσιοι των φτωχών!  Οι γιατροί οδηγούν τις κοινωνικές αλλαγές.

Το μότο του ήταν: Medical practice – social reform.

Ο Φίρχωφ μίλαγε εκείνη την εποχή για το δικαίωμα κάθε πολίτη για υγιή ύπαρξη και γοήτευε το ιατρικό και όχι μόνον ακροατήριό του.

Ο μεγάλος κυτταρολόγος πίστευε ότι τα κύτταρα είναι ισότιμα εξαρτήματα σε ένα ελεύθερο σώμα, όπως ισότιμοι πρέπει να είναι οι άνθρωποι σε ένα δημοκρατικό κράτος. Η απουσία Δημοκρατίας και οι φτωχές συνθήκες ζωής  έλεγε ότι δημιουργούν άρρωστους πληθυσμούς. Καταλαβαίνει ο καθένας πόσο σοβαρός ήταν ο σπόρος του Φίρχωφ στο πνευματικό χωράφι του Τζακόμπι.
Το 1851 πήρε το MD από το πανεπιστήμιο της Βόννης. Φτάνοντας  στο Βερολίνο συνελήφθη με την κατηγορία της προδοσίας και με άλλους 11 συντρόφους του, δικάστηκε στην περίφημη δίκη της Κολωνίας. Μετά από δύο χρόνια φυλακής απέδρασε και διέφυγε στην Αγγλία.
 Στην Αγγλία φιλοξενήθηκε στο Λονδίνο από τον Καρλ Μάρξ για μια εβδομάδα όπου η έρευνα αγοράς δεν απέδωσε, οπότε και έφυγε για το Μάντσεστερ τόπο διαμονής του Ένγκελς. Εκεί έφτασε  με το τραίνο στις 4 τα ξημερώματα, γεγονός που θεώρησε ο Ένγκελς μεγάλη απρέπεια , αποδίδοντας του μάλιστα βαρύτατους χαρακτηρισμούς στον στενό περίγυρό του και δεν τον βοήθησε καθόλου οπότε και αναγκάστηκε να φύγει για τις Η.Π.Α. με την προτροπή του καρδιακού φίλου του Carl Schurz, μια φιλία που κράτησε ολόκληρη τη ζωή τους.
Το 1871 συναντήθηκαν ο 41χρονος Αβραάμ και η 39χρονη γιατρίνα Μαίρη Πούτναμ (Mary Putnam). Ανέπτυξαν μια ασυνήθιστη ερωτοτροπία στα πλαίσια της ιατρικής συνεργασίας τους. Όταν  δεν βρίσκονταν, τότε αλληλογραφούσαν καθημερινά στα γερμανικά.
Το 1873 ενώθηκαν με πολιτικό γάμο στο Δημαρχείο της Νέας Υόρκης. Τον μήνα του μέλιτος τον πέρασαν στην λίμνη Τζώρτζ (George) .Η λίμνη αυτή που θεωρείται η βασίλισσα των αμερικάνικων λιμνών, βρίσκεται βορειοανατολικά της Πολιτείας της Νέας Υόρκης σε έναν οδικό άξονα που ξεκινάει από την πόλη της Νέας Υόρκης  και φτάνει στο Μόντρεαλ.
 Στις πρώτες μέρες της κοινής ζωής τους, ασχολήθηκαν με την διατροφική αξία του μητρικού θηλασμού και την υγιεινή του βρέφους.
Ο γάμος τους στην ουσία ήταν μια ιδεολογική και πολιτική ένωση δύο ανθρώπων που είχαν την αντίληψη ότι η ιατρική έχει την δύναμη να προάγει και να δημιουργεί μεγαλύτερη κοινωνική ισότητα.
Η μεγάλη θητεία του Τζακόμπι στο πανεπιστήμιο Κολούμπια από το 1870 μέχρι το 1902, είναι η πλέον παραγωγική περίοδός του.
Γίνεται ο υπέρμαχος του βρασίματος του γάλατος. Η φράση « Boil the milk until it bubbles » δηλαδή ‘’βράσε το γάλα μέχρι να φουσκώσει’’ αποτέλεσε την προμετωπίδα της εκστρατείας του. Επί των ημερών και μετά από επίμονες και επίπονες προσπάθειες ιδρύθηκαν ξεχωριστά παιδιατρικά τμήματα στα μεγάλα νοσοκομεία της εποχής.
Το 1912 σε ηλικία 82 χρόνων εξελέγη πρόεδρος της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρίας.
Στο μέρος που πέρασε το γαμήλιο ταξίδι του- το Lake George- πέρασε 50 καλοκαίρια σε ένα αγροτόσπιτο που είχε φτιάξει. Αυτό κάηκε το καλοκαίρι του 1918 και ο ίδιος κινδύνεψε να καεί όντας μέσα και κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για να σωθεί. Η ιστορία αυτή του στοίχισε ψυχολογικά  πολύ. Πέθανε το επόμενο καλοκαίρι, στις 10 Ιουλίου 1919.  
Βιβλιογραφία:  - Mary Putnam Jacobi and the politics of medicine in nineteenth century America Carla Bittel    - Abraham Jacobi MD father of American Pediatrics and Advocate for Children’s Health  B.Lee Ligon Borden PhD

Γρηγόρης Μαρκέτος
Παιδίατρος Διευθυντής ΕΣΥ
Πάτρα
Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΥΓΗ στις 27 Οκτώβρη 2018

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ της Σίας Αναγνωστοπούλου*

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη σημαίνει την παταγώδη ήττα της μνήμης μας.

Στις 28 Οκτώβρη  γιορτάζουμε την ανάκληση αυτής της μνήμης ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

*Βουλεύτρια Αχαΐας καθηγήτρια Παντείου